١٧٠٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى نيست ، مگر آن كه در چهره اش دو چشم است كه كار دنيا را با آنها مى نگرد و دو چشم در دلش هست كه كار آخرت را با آنها مى بيند . پس هرگاه خداوند ، خير بنده اى را بخواهد ، دو چشم دلش را مى گشايد تا وعده هاى غيبى و نهان را با آن دو ببيند و به [ديده ]نهان در نهان[ِ دل] ايمان آورد .

١٧٠٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر شيطان ها بر گرد دل هاى فرزندان آدم نمى چرخيدند ، آنها به ملكوتْ [١] نظر مى كردند .

١٧١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر آلودگى دل هايتان يا پُرگويى شما نبود ، آنچه را من مى شنوم ، مى شنيديد .

١٧١١.امام على عليه السلام ـ در دعا ـ: خداى من ! به من نهايت گسستن از همه چيز [براى پيوستن ]به خودت را ببخش و چشم هاى دلمان را با نور نگريستن به تو روشنى بخش ، تا ديدگان دل ها ، حجاب هاى نور را بدَرَد و به معدن عظمت بپيوندد و روح هاى ما به عزّت قدست چنگ زند .

[١] ملكوت ، صيغه مبالغه از «مُلك» است ؛ يعنى مُلكِ بزرگ و گسترده خدا و محلّ فرشتگان مقرّب و روح هاى پاك مؤمنان .(م)