١٦٣٧.الخصال ـ به نقل از عامر شعبى ـ: اميرمؤمنان على عليه السلام بدون آمادگى قبلى ، نُه نكته بيان داشت كه چشمان بلاغت را بركَندند و گوهرهاى حكمت را يتيم كردند و همه آدميان را از رسيدن به حدّ هريك از آنها باز داشتند . سه نكته از آنها در مناجات ، سه نكته در حكمت ، و سه ديگر در ادب است . امّا آنچه در مناجات است : «خداى من ! مرا در عزّت همين بس كه بنده تواَم و اين افتخار مرا بس است كه تو پروردگار منى . تو آن گونه اى كه من دوست دارم . پس مرا آن گونه كه دوست دارى قرار ده» . و آنچه در حكمت است : «ارزش هر انسانى در چيزى است كه نيك مى داند و آن كه اندازه خود را شناخت ، هلاك نشد و انسان در زيرِ زبانش نهفته است» . و آنچه در ادب است : «بر هر كه مى خواهى ، نعمت ده تا امير او باشى و به هر كه مى خواهى ، اظهار نياز كن تا اسير او گردى و به هر كه مى خواهى ، بى نيازى نشان ده ، تا همانند او باشى» .

١٦٣٨.امام على عليه السلام ـ در سفارش به پسرش امام حسن عليه السلام ـ: چه سخن حكيمانه اى جامع تر از اين كه آنچه براى خود مى پسندى ، براى مردم بپسند و آنچه براى خود ناخوش مى دارى ، براى آنها هم ناخوش دار ؟