١٣٨٦.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: هرگاه مرده را در گورش نهند ، چهار آتش او را در ميان مى گيرد : نماز مى آيد و يكى از آن چهار آتش را خاموش مى كند ؛ و روزه مى آيد و يكى ديگر را خاموش مى سازد ؛ و صدقه مى آيد و آتشى ديگر را خاموش مى كند ؛ و دانش مى آيد و آتش چهارم را فرو مى نشاند ومى گويد: اگر به آنها مى رسيدم، خود ، همه آنها را فرو مى نشاندم . پس چشمت روشن باد كه من با تو هستم و تو را جاى غم نيست !

١٣٨٧.امام باقر عليه السلام ـ در سفارش به جابر جعفى ـ: حضور شرّ را با حضور دانش ، از نفس خويش دور كن و دانش حاضر را با كردار خالصانه به كار بند و در كردار خالصانه ، با كمال بيدارى از غفلت بزرگ بپرهيز و كمال بيدارى را با هراسى صادقانه به دست آور و از خودآرايى نهان به زندگانى حاضر بپرهيز و با رهنمايى خِرد ، از گزافه كارى هوا و هوس ، خود را نگه دار و هنگام چيرگى هوا ، با ره جستن از دانش ، باز ايست .

١٣٨٨.امام صادق عليه السلام : دانش ، سِپَر است .

٢ / ١١

پوشاندن عيوب

١٣٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دانش و دارايى ، هر عيبى را مى پوشانند و تنگ دستى و نادانى ، هر عيبى را آشكار مى سازند .

١٣٩٠.امام على عليه السلام : آن كه جامه دانش بپوشد ، عيبش از مردم نهان مى مانَد .