١.(مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ) [١] کِیست که به خدا قرض نِیکو دهد تا در مقابل خداوند چندِین برابر آن را به او عطا نماِید و به او پاداشِی همراه با کرامت عطا نماِید.

نکته‌: نهاِیت لطف و عناِیت خداوند است که خود را در جانب محرومان قرارداده و قرض‌دادن به نِیازمندان را به منزله قرض‌دادن مستقِیم به خود خدا قرارداده است.

چون آيه فوق نازل شد، مردِی به رسول‌الله ﷺ عرض کرد: فدايت شوم، خداوند از ما قرض خواسته در حالِی كه او غنِی است مراد از اِین کلام چِیست؟ حضرت فرمود: خداوند مِی‌خواهد به سبب قرض ِیا صدقه شما را داخل بهشت گرداند. مرد عرض كرد: اگر من به خداِی خود قرض دهم شما ضامن بهشت مِی‌شوِید؟ حضرت فرمود: آرِی، هر كس به خدا قرض دهد، خداوند در بهشت عوض آن را به او خواهد داد.

مرد گفت، من تنها دو بوستان دارم و هر دو را به خدا قرض دادم! پيامبر فرمود: يكِی را براِی خود نگاهدار و دِیگرِی را در راه خدا انفاق کن. مرد گفت: گواه مِی‌گيرم شما را که بهترين دو بوستان را به خدا قرض دادم. نقل شده که در آن بوستان ششصد درخت خرما بود. آن مرد نزد همسرش رفت و جرِیان را تعرِیف کرد، همسرش گفت: مبارك باشد آنچه را خريدِی.[٢]

٢.(وَ لَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ بَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيباً وَ قَالَ اللَّهُ إِنِّي مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاَةَ وَ آتَيْتُمُ الزَّكَاةَ وَ آمَنْتُمْ بِرُسُلِي وَ عَزَّرْتُمُوهُمْ وَ أَقْرَضْتُمُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً لَأُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَ لَأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذٰلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ) [٣]خداوند از بنِی‌اسرائِیل تعهد گرفت و از بِین آنها دوازده نفر را برانگِیخت و به آنان فرمود: من حامِی شما هستم هر گاه نماز به پا دارِید و زکات دهِید و به فرستادگان من

٦٣. [١] سوره حدِید آِیه ١١.

٦٤. [٢] تفسير نمونه، ج‌٢، ص ٢٢٣.

٦٥. [٣] : سوره مائده آِیه ١٢.