بررسی تسهیلات بانکی از منظر فقه اسلامی - جمعی از شاگردان استاد اشرفی شاهرودی - الصفحة ٤٠ - ج فلسفه حرمت ربا

در مقابل حرمت رباخوارِی رواِیات متعدّدِی در فضِیلت قرض‌دادن به مؤمنِین خصوصاً به مومنِ محتاج بدون درِیافت سود وارد شده است. گاهِی مشكل مومنِی با قرض‌دادن در مدّت کوتاهِی برطرف مِی‌شود و ضمن کمک به مومن آبروِی او هم حفظ مِی‌شود.

رسول الله ] فرمود: هر کس به برادر مؤمن خود قرض دهد و تا زمان تمکن به او مهلت دهد، مال او زِیاد شده و ملائکه براِی او درخواست رحمت نماِیند تا زمانِی که پول خود را پس بگِیرد.

امام صادق علِیه السلام فرمود: هر كس مِی‌خواهد در پناه خدا باشد در روزِی كه پناهِی جز پناه او نِیست پس به بدهکار مهلت دهد يا از حق خود درگذرد سپس آن حضرت همين جمله را سه بار تكرار نمود.[١]

در رواِیات در صورت عدم امکان پرداخت بدهِی امر شده است به مهلت‌دادن به بدهکار ِیا گذشت از اصل قرض و ِیا لا اقل گذشت از بخشِی از آن. از طرف دِیگر در برخِی از رواِیات تشوِیق و ترغِیب به پرداخت به موقع قرض شده و از تاخِیر بِی‌جهت و بدون عذر آن به شدّت مذمّت شده است. با اِین حال مراجعه به حاکم اسلامِی براِی گرفتن اصل قرض در صورت امکان پرداخت بدهِی توسط بدهکار؛ حق مسلّم طلبکار است. در دوران جاهلِیت در ازاء تاخِیر بدهکارِی؛ زِیادِی به عنوان جرِیمه درِیافت مِی‌شد.

٦٢. [١] الكافي (ط - الإسلامية) ج‌٤، ص: ٣٦‌.