پنج تا دوازده سال است. هر چند گاهِی مدت زمان آن به ٢٥ سال هم مِی‌رسد. مورد استفاده اِین اعتبارات ؛ سرماِیه گذارِی‌هاِی بلند مدت جهت تولِید کالا و سرماِیه گذارِی‌هاِی زِیر بناِیِی مثل ساختن سدّ و بزرگراه و پل و امثال آنها است.

اِین دسته از اعتبارات اگر چه نقش مهمِی در رشد و شکوفاِیِی اقتصاد جوامع انسانِی دارند ولِی معمولاً بانک‌هاِی تجارِی براِی پرهِیز از افتادن در خطر تغِیِیر نرخ سود؛ بِیشتر طرفدار اعطاِی تسهِیلات کوتاه‌مدت ِیا مِیان‌مدت هستند. بازپرداخت اِین وام‌ها معمولاً به صورت اقساطِی و از درآمد بنگاه‌ها تامِین مِی‌گردد. روش محاسبه اصل و فرع وام با استفاده از سود مرکب؛ همانند وام‌هاِی اقساطِی مِیان مدت است.

پنجم: خرِید و فروش اوراق بهادار

ِیکِی دِیگر از عملِیات بانکِی که در بازار پول و سرماِیه انجام مِی‌گِیرد و براِی بانک‌ها درآمد زاِیِی بالاِیِی دارد خرِید و فروش اوراق بهادار است. اوراق بهادار اسنادِی هستند که بانک‌هاِی دولتِی و خصوصِی جهت تامِین سرماِیه نقدِی منتشر مِی‌کنند. بانک‌ها با فروش اِین اوراق پس‌اندازهاِی راکد را جمع آورِی کرده و در اختِیار فعالان اقتصادِی مِی‌گذارند.

ششم: اِیجاد اشتغال بوسِیله سرماِیه‌گذارِی مستقِیم در تولِید و امور دِیگر

از آنجا که بخش عمده منابع بانک‌ها از انواع سپرده‌هاِی مردم تشکِیل ِیافته؛ بانک‌ها ترجِیح مِی‌دهند از فعالِیّت‌هاِیِی که اصل سرماِیه را به خطر مِی‌اندازد پرهِیز نماِیند. سرماِیه‌گذارِی مستقِیم از نظر بانک‌ها در درجه دوّم اهمِیت است به اِین معنِی که اگر بانک بتواند تمام منابع مالِی خود را از طرِیق اعطاِی اعتبارات به دست آورد به جهت رِیسک پذِیرِی و دردِ سر‌هاِی زِیاد سرماِیه‌گذارِی مثل رکود بازار و گاه ضرر دهِی معاملات... وارد بازار سرماِیه‌گذارِی نمِی‌شود.

اما در شرائطِی که تقاضاِی کافِی براِی وام و اعتبار وجود نداشته باشد بانک‌هاِی تجارِی به سمت سرماِیه گذارِی رو مِی‌آورند و در اِین جهت باز هم جانب احتِیاط را از دست نمِی‌دهند و به تدرِیج و به مقدار نِیاز وارد بازار حقِیقِی مِی‌شوند.