حضرت آيتاللّه العظمى حاج سيد محمد رضا گلپايگانى به روايت اسناد ساواك - -- - الصفحة ١٣٦ - درباره سخنرانى آيتاله گلپايگانى

ى‌

ك وقت از ما ميخواهند كه يك كسى امام جماعت ميخواهند ما ندانسته اينها را معين نكنيم يا فرض بفرماييد قبوض سهم ميآورند ما ندانسته اينها را درست نكنيم اين هركس كه بداند و معرفى نكرده تقصير كرده اگر ميدانيد بگوييد اگر نميدانند خب ديگر آدم نبايد بى‌جهت مؤمن را متهم بكند. مقصود اينكه خواستم جواب بدهم براى اين آقايى كه كاغذ نوشته بود كه نه مطمئن باشد هم وظيفه ما است هم وظيفه شما يك مطلب هم حالا كه ديگر صحبت كرديم وظيفه خودمان و شما است بين خود و خدا كه ماداميكه ما قصدمان قربت باشد آنچه كه اعتقاد خود بنده هست اين است كه خداوند عالم هم نصرت ميدهد و يارى ميكند لكن اگر خداى نخواسته مثل اينكه در روايات بعضى‌ها را مذمت ميكند و حتى تغير ميكند باينكه ميفرمايد اينها مستعطى به قرآن هستند خوب مطلب معلوم است ديگر يعنى اگر يك كسى قرآن را وسيله براى اكل قرار بدهد و نه وسيله براى نيل به مقامات اخروى باشد نه وسيله براى ترويج باشد نه وسيله براى نصرت دين باشد اگر قصدمان هميشه بشود كه خداى نخواسته به قرآن يا به اخبار آل محمد يا باين درس خواندنمان نظرمان استيكال باشد اين خود آدم بايد بترسد از عمل خودش نبايد ما از كفار يا از فساق يا از اشخاصيكه بوظيفه دين عمل نميكنند ترس داشته باشيم كسيكه از خدا بترسد از غيرخدا نبايد بترسد ولى اگر آدم از خدا نترسد و نظر داشته باشد در همين مقصدى كه عرض كردم در مقصد درس خواندنش در مقصد اخبار در مقصد قرآن اگر اين نظرش غيرخدا باشد و خداى نخواسته از خدا نترسد ديگر بايد از همه چيز بترسد ولى اگر خدا حفظ نكند قدرتى ندارد انشاءاله كه در مقام حوادث خودش را حفظ كند اينقدر حادثه براى انسان هست كه هر يك قدرت اينرا دارد كه انسانرا نابود بكند خدا حفظ ميكند همين نفس ميرود و ديگر بيرون نميآيد اگر خدا حفظ نكند تا

نمايش تصوير