لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣ - فائده چهارم در بيان علوم اهل بيت حضرت سيد المرسلين صلوات الله عليهم

كرده‌اند با اين زيادتى، و ظاهر شد كه مسلم از روى عناد اين زيادتى را انداخته است با زيادتى‌

«من كنت مولاه فعلىّ مولاه»

با آن كه ديگران از مسلم روايت كرده‌اند مجموع حديث غدير را از زيد بن ارقم بروايت مسلم، و بخارى كه عنادش بيشتر است در اصل روايت نكرده است، لهذا علماء ايشان بخارى را بيشتر اعتبار مى‌كنند، و بعد از آن مسلم را و بعد از آن چهار كس ديگر را كه: اينها سيستانى، و ترمدى، و نسائى‌اند و در ششم خلافست كه: مسند احمد است يا موطأ مالك و بهر تقدير هر دو را اعتبار مى‌كنند چون اجماع بر امامت هر دو كرده‌اند، و آن چه متقدمان علماى ما روايت نموده‌اند به أحاديث فوق تواتر اضعافا مضاعفه: آن است كه حضرت سيّد الأنبياء و المرسلين خطبه ثقلين را در حجّة الوداع در عرفات خواندند و در مسجد خيف در منى خواندند و ابو بكر، و عمر، و ابو عبيده جراح، و سالم مولى حذيفه، و جمعى ديگر فهميدند كه غرض حضرت نصّ بر امامت على بن ابى طالب است همگى به كعبه رفتند و هم سوگند شدند كه سعى نمايند در ازاله اين معنى، و حق سبحانه و تعالى آيات فرستاد و حضرت رسول ٦ ايشان را طلبيد و آيات را بر ايشان خواند ايشان قسمها ياد كردند كه چنين نكرده‌ايم، و تكذيب حق سبحانه و تعالى و رسول او ٦ كردند تا آن كه آيه‌ يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ‌[١] در راه مدينه در منزلت او نازل شد، و حضرت رسول ٦ به جبرئيل فرمودند كه امت من تازه عهدند به اسلام و قديم العهدند در عداوت امير المؤمنين، چون اكثر خويشان ايشان بدست آن حضرت كشته شده است مى‌ترسم مرا بكشند و همگى كافر شوند در منزل دويم: تتمه اين آيه نازل شد كه‌

[١] آيه: ٧١ المائدة.