لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٧ - خطبة المؤلف

تَسْلِيماً[١] نازل شد يعنى به درستى كه حق سبحانه و تعالى، و فرشتگان او صلوات مى‌فرستند بر پيغمبر، اى جماعتى كه ايمان آورده‌ايد صلوات بر آن حضرت فرستيد، و گردن نهيد حكم او را گردن نهادنى نيكو، اصحاب گفتند يا رسول اللَّه سلام بر ترا دانستيم كه چگونه بكنيم، صلوات را چگونه بفرستيم، حضرت فرمود كه كه بگوئيد كه اللَّهمّ صلّ على محمّد و على آل محمّد.

و در بعضى از روايات بخارى و آل محمد است به جاى على.

كما صلّيت على ابراهيم و آل ابراهيم يا و على آل ابراهيم مجملا شايد كه زياده از پنجاه سند باشد كه در همه آل هست. و جمعى گفته‌اند كه حق سبحانه و تعالى نبى را فرمود و حضرت آل را داخل كرد تا ظاهر شود كه مراد الهى نبى و آل است، و چون همه كنفس واحده بودند اكتفا به نبى كرد، و حضرت رسول اللَّه ٦ اشعار فرمودند كه صلوات من بى صلوات بر آل من صحيح نيست.

و در احاديث صحيحه از طرق اهل بيت سلام اللَّه عليهم وارد شده است كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند: كه هر كه صلوات بر من مى‌فرستد و بر آل من نفرستد بوى بهشت به او نمى‌رسد با آن كه بوى بهشت از پانصد ساله راه مى‌آيد.

و صاحب كشاف و غير او ذكر كرده‌اند كه آيه و حديث دلالت بر جواز صلوات مى‌كند بر همه كس، و ليكن چون شعار رفضه شده است كه بر ائمه خود صلوات مى‌فرستند بنا بر اين ما و علماى ما منع كرده‌ايم. الحمد للّه كه على رغم رفضه دين اسلام و ايمان را از دست دادند و كافر شدند، و در كفر همه سنيان همين معنى بس است كه حق سبحانه و تعالى مودت اهل البيت را مزد رسالت‌

[١] آيه ٥٦- سورة الاحزاب.