لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣١ - كسى كه فراموش كند استنجاى غايط را تا نماز كند

ذكره و يعيد الوضوء و الصّلاة)

و كسى كه نماز كند و بعد از نماز به خاطرش رسد كه استنجا بول نكرده بود پس بر اوست كه استنجا بكند و وضو و نماز را اعاده كند و بر اين مضمون حديث صحيح و موثق و قوى وارد شده است كه اعاده وضو بكند با استنجا و اعاده صلاة.

و احاديث صحيحه و حسنه و موثقه نيز وارد شده است كه اعاده استنجا و نماز بكند و اعاده وضو نكند پس ناچار است از آن كه اعاده وضو را حمل بر استحباب كنيم و در اعاده نماز نيز احاديث بسيار از طرفين وارد شده است و مشهور وجوب اعاده صلاة است.

و حديث صحيحى وارد شده است كه در وقت اعاده مى‌كند و در خارج وقت اعاده نمى‌كند، و طريق جميع باين عنوان بد نيست اما اگر باين نحو جمع كنيم كه اعاده در وقت و خارج هر دو بر سبيل استحباب است اظهر است، اگر چه احوط آن است كه در هر دو صورت اعاده كند.

و مظنون آنست كه فرق نيست ميان نجاست حدثين و غير آن، و مشهور اين است كه فرقست كه در استنجا قايلند كه نماز را اعاده مى‌كند در وقت و خارج وقت، و در ساير نجاسات در وقت اعاده مى‌كند و در خارج وقت اعاده نمى‌كند و ظاهرا فرقى نباشد و اللَّه تعالى يعلم.

[كسى كه فراموش كند استنجاى غايط را تا نماز كند]

(و من نسى ان يستنجى من الغائط حتّى صلّى لم يعد الصّلاة)

و كسى كه فراموش كند استنجاى غايط را تا نماز كند اعاده نماز نمى‌كند و بر اين مضمون موثقه عمار وارد شده است و موثقه سماعه وارد شده است كه اعاده مى‌كند و صحيحه على بن جعفر وارد شده است كه اگر در اثناى نماز باشد اعاده كند، و اگر از نماز فارغ شده باشد اعاده نكند.

و ظاهرا عبارت صدوق اشعارى باين تفصيل دارد كه گفته است كه حتى صلى يعنى از نماز فارغ شده باشد، و عمل باين حديث اظهر است، و اگر چه‌