لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧٨ - باب حكم جفاف بعض الوضوء قبل تمامه

اين به دولت پادشاه جم‌جاه ملايك سپاه صاحب‌قرانى بهتر از سابق شود.

صدوق مى‌گويد كه پدرم رضى اللَّه عنه در رساله كه بمن نوشته بود ذكر كرده بود كه اگر بعضى از اعضاى وضو را شسته باشى و آبت آخر شود پيش از آن كه وضو را تمام كنى و آب از جهة تو بياورند اگر آن چه شسته باشى تر باشد وضو را تمام كن، و اگر خشك شده باشد وضو را از سر گير، و اگر در وضو ساختن باشى و آب داشته باشى و بعضى از اعضا خشك شود ما بقى را بشوى خواه خشك شده باشد يا خشك نشده باشد.

و اين عبارت مضمون چند روايت است كه با يكديگر جمع كرده است و همان اجمال دارد از آن جمله شيخ طوسى بسند صحيح و كلينى كالصحيح از معاوية بن عمار روايت كرده‌اند كه گفت به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه عرض نمودم كه بسا باشد كه وضو مى‌سازم و آبم آخر مى‌شود و كنيزك آب را دير مى‌آورد تا آن كه آب وضوى من يا اعضاى وضوى من خشك مى‌شود.

حضرت فرمودند كه وضو را از سر گيرد.

و ظاهر اين حديث آنست كه بكل خشك شده باشد زيرا كه باين عبارتست كه‌ فيجفّ وضوئى‌ و ممكن است بفتح واو خوانده شود كه مراد آب وضو باشد يا بضم واو خوانده شود و ظاهرش اعضاى وضوست و احتمال دارد كه جزوى از اجزا خشك شده باشد يا عضوى خشك باشد و گفته باشد كه وضوى من خشك شده و ليكن بعيد است.

و كلينى و صدوق، و شيخ بسند موثق كالصحيح از ابو بصير روايت كرده‌اند كه گفت كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه بعضى از اعضاى وضو را شسته باشى و عارض شود ترا كارى كه ضرور باشد تا وضوى تو خشك شود وضو را از سر گير كه وضو پاره پاره نمى‌باشد يعنى مى‌بايد متصل باشد و اتصالش به آن است كه عضو پيشتر خشك نشده باشد.