لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٦ - نحوه وضوي پيامبر از زبان امام باقر ع

سابق ضرر ندارد، مثل رو اگر پيشتر مضمضه و استنشاق كرده باشند و بعضى از آن تر شده باشد.

(ثمّ غرف بيمينه ملاها فوضعه على مرفقه الأيسر فامرّ كفّه على ساعده حتّى جرى الماء على اطراف اصابعه)

پس از دست راست يك كف آب پر كردند و بر مرفق چپ گذاشتند و دست خود را با آب بر ساعد و ذراع كشيدند تا آب به سرهاى انگشتان ايشان رسيد. و آن كه حضرت ابتدا از مرفق نمودند معلوم نمى‌شود كه اصالة مرفق را مى‌بايد شست يا از باب مقدمه. و ظاهر آنست كه فى نفسه واجب باشد و متعارف نيست كه آن چه از باب مقدمه است بگويند، مع هذا مشكل است كه توان يافت كه حضرت چه مقدار آن را رسانيدند، و احوط آنست كه مرفقها شسته شود و اندكى بالاتر از باب مقدمه واجب باين معنى كه چون تمام روى و دستها را واجب است شستن و علم به شستن آنها وقتى بهر مى‌رسد كه اندكى زيادتر شسته شود تا يقين شود كه همه شسته شده است، و خلاف است كه مقدمه واجب واجبست يا لا بد است، و كسى خلاف نكرده است كه البته مى‌بايد از جهة حصول ذى مقدمه مثل طى مسافت از جهت حج.

(و مسح على مقدّم رأسه و ظهر قدميه ببلّة بقيّة مائه)

بعد از آن مسح كشيدند بر پيش سر و پشت پاها، به بقيه ترى كه از آب وضو مانده بود و اين حديث را كلينى رضى اللَّه عنه بسند صحيح از زراره، از حضرت امام محمد باقر ٧ روايت نموده است و به جاى لفظ الايسر، اليسرى است در كافى و آخر حديث چنين است كه:

(ببلّة يساره و بقيّة بلّة يمناه)

يعنى مسح كشيدند به ترى دست چپ و بقيه ترى دست راست، و بعد از آن ذكر كرده است كه زراره گفت كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه خداوند عالميان واحد است و دوست مى‌دارد عدد طاق را، پس بتحقيق كه كافى است ترا از