لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١١٤ - فائده دوازدهم بدان كه علم بهترين عبادات است

يقين تو كند؟ در جواب گفت يقين من يا رسول اللَّه سبب غم آخرت شده است، و غم دنيا را از دل من برده، شبهاى مرا به بيدارى و روزها مرا به گرسنگى و تشنگى داشته است، و چنان شده است كه گويا مى‌بينم كه قيامت برپا شده است، و عرش را بر پاى داشته‌اند از جهة حساب خلايق، و همه خلايق محشور شده‌اند در آن صحرا از جهة حساب و من در ميان ايشانم، و چنان مى‌بينم كه جماعتى در نعيم جنت متنعّمند، و بر تختهاى تكيه داده‌اند و چنان مى‌بينم كه اهل جهنّم را عذاب مى‌كنند، و صداى ايشان در گوش من است. پس حضرت رو به اصحاب كرده فرمود كه اين بنده است كه حق سبحانه و تعالى دل او را بنور ايمان منور گردانيده، و به او فرمودند كه بر اين حال كه هستى باش، و ترك اين مكن. پس حارثه گفت يا رسول اللَّه چون دنيا بر من تنگ شده و اشتياق به آن عالم زياد شده است از حق سبحانه و تعالى بطلب كه مرا شهادت روزى فرمايد.

حضرت دعا كرد و در آن چند روز غزوه پيش آمد و در آن جنگ به جوار رحمت ايزدى پيوست. و از اين باب اخبار بسيار است.

حاصل آن كه امثال اين يقين بجز از عبادت راهى ندارد كما قال اللَّه تعالى‌ وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً‌[١] يعنى جماعتى كه هدايت مى‌يابند به كردن اعمال صالح حق سبحانه و تعالى زياده مى‌فرمايد هدايت ايشان را به حقايق و علوم الهيه و معارف يقينيه.

و حضرت سيد المرسلين ٦ فرمود كه در شب معراج خداوند عالميان فرمود: كه هر كه دوستى از دوستان مرا خوار كند چنان است كه با من محاربه نموده است، و بندگان مقرب من نمى‌شوند به چيزى كه محبوب‌تر باشد نزد من از اداى واجبات، و بتحقيق كه نزديك مى‌شود بنده بمن‌

[١] آيه: ١٧- سوره محمد.