لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٠ - وضوى حضرت رسول خدا

و در حديث صحيح از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه وارد است كه بزنطى مى‌گويد كه از آن حضرت سؤال كردم از مسح بر پاها چگونه است؟ پس حضرت دست مبارك خود را بر انگشتان پا گذاشتند و كشيدند تا كعبين كه بر پشت پاست، من گفتم فداى تو گردم اگر شخصى مسح كشد بدو انگشت، حضرت فرمودند كه نه مگر بتمام دست، و اكثر علما تمام دست را سنت مى‌دانند و احوط آنست كه ترك نكنند.

و بسند صحيح از شيخ و به صحيح از كلينى روايت كرده‌اند از زراره و بكير كه هر دو از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه سؤال كردند از كيفيت وضوى حضرت سيد المرسلين ٦ پس حضرت طشتى، يا تورى طلب فرمودند و شك از راويست يا فرمودند كه طشتى بياوريد يا تور كه ظرفيست كه از آن آب مى‌خورند پس دست در آب كردند و يك كف آب برداشتند و روى خود را به آن شستند.

ديگر دست چپ را در آب كردند و يك كف آب برداشتند و بر دست راست ريختند و آن را از مرفق تا سر دست شستند و سر بالا نشستند، ديگر از دست راست يك كف آب برداشتند و دست چپ را از مرفق شستند بنحو دست راست بعد از آن مسح سر و پاها كشيدند به بقيه ترى كه در دست مانده و آب تازه برنداشتند، بعد از آن فرمودند كه بر روى نعلين كه مسح كشند انگشتان خود را در زير بند نعلين نكنند.

پس فرمودند كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه هر گاه به نماز برخيزيد روهاى خود را و دستهاى خود را تا مرفقها بشوييد پس جزوى از رو و از دستها ترك نمى‌توان كردن و همه را مى‌بايد شستن، بعد از آن فرمود كه مسح بكشيد بعضى از سرهاى خود را، و بعضى از پاهاى خود را پس هر گاه اندكى از سر را، يا اندكى از پاها را از كعبين تا سرهاى انگشتان بكشند مجزيست.