لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٧ - وضوي امير المؤمنين از زبان امام صادق ع

بكن كه پوشيده باشد به بهترين سترها.

و در اكثر دعاها هر دو مطلوبست و چون عورت ظاهر و باطن سبب دخول جهنم مى‌شوند در غالب اوقات طلب كرد كه خداوندا بدن مرا بر آتش دوزخ حرام گردان به آن كه هر چه كرده‌ام ببخشى و هر چه نكرده‌ام نگذارى كه بكنم.

(قال ثمّ تمضمض فقال اللَّهمّ لقّنّي حجّتى يوم ألقاك و اطلق لساني بذكراك)

حضرت فرمودند كه بعد از آن مضمضه كردند و مضمضه آنست كه آبى به دهان كنند و بگردانند اگر فرو برند آن را مضمضه بفعل آمده است، و ليكن مشهور ميان علما آن است كه سنت است ريختن آن آب، و آن چه بحسب عرف فهميده مى‌شود آنست كه ريختن آب جزو حقيقت مضمضه است، و دغدغه در آن نيست كه ريختن بهتر است و بهتر آنست كه آن را در جميع اطراف دهان بگرداند.

و مشهور آنست كه سه مرتبه مضمضه و سه مرتبه استنشاق سنت است و احاديث از عدد خالى است، و ظاهرا سنت يك مرتبه حاصل شود و سه مرتبه بد نباشد و بهتر آنست كه اول مضمضه را واقع سازد بعد از آن استنشاق را چنانكه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه واقع ساختند بترتيب و خلافست كه مضمضه و استنشاق جزو وضواند يا سنتى‌اند بر سر خود و قبل از وضو سنت است كه آنها را به جا آورند مثل مسواك.

ظاهر روايات صحيحه عدم جزويتست پس احوط آنست كه نيت وضو را مقارن اين هر دو واقع نسازد، و اگر بسازد اعاده نيت بكند نزد شستن رو، و بعد از مضمضه اين دعا خواندند كه خداوندا حجة مرا تلقين من كن در هر جا كه از من سؤال كنند در قبر و محشر، و از جمله تلقين حجت است آن كه در قيامت حق سبحانه و تعالى خواهد فرمود يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ‌