لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧١ - نحوه وضوي پيامبر از زبان امام باقر ع

مى‌كردند و به درگاه من بلند مى‌كردند، و زبانهاى ايشان را نسوزاند كه تلاوت قرآن بسيار مى‌كردند، پس خازن جهنم به ايشان گويد كه اى اشقيا چه كار بد مى‌كرديد ايشان گويند كه ما اين اعمال را از براى غير خدا مى‌كرديم پس گويد كه حالا برويد و ثواب خود را از ايشان بگيريد.

و بسند صحيح از حضرت سيد الساجدين صلوات اللَّه عليه روايت كرده است كه بزرگى نيست قرشى و عربى را مگر به تواضع، و بهترى نيست مگر به سبب تقوى، و عملى نيست مگر با نيت، و عبادتى نيست مگر با علم به درستى كه دشمن‌ترين مردمان نزد حق تعالى كسى است كه گويد من تابع ائمه معصومينم و متابعت نكند كردهاى ايشان را.

و كلينى در دو حديث صحيح از عمر بن زيد روايت كرده است كه در خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه بودم كه حضرت اين آيه را خواندند كه‌ بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ وَ لَوْ أَلْقى‌ مَعاذِيرَهُ‌[١] بلكه آدمى بر حال خود بيناست هر چند عذرها آورد. حضرت فرمودند كه آدمى چه عذر مى‌تواند گفت چيزى را كه حق سبحانه و تعالى مى‌داند كه نه چنان است مثلا مى‌گويد كه من فلان را از براى رضاى خدا كردم و خدا مى‌داند كه دروغ مى‌گويد پس حضرت فرمودند كه حضرت رسول خدا ٦ فرمودند كه هر چه نيت تو آنست حق سبحانه و تعالى آن را به تو مى‌دهد اگر خير است خير مى‌دهد، و اگر شر است جزاى آن عقوبت الهى است. و از اين باب اخبار فوق حد و حصر است.

و آن كه در مثل نماز و وضو حضرات ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم نيت را نگفته‌اند صريحا، و در زيارت مؤمن و امثال آن احاديث بسيار متواتر در نيت‌

[١] آيه ١٣ و ١٤- سورة القيامة.