لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٣ - نحوه وضوي پيامبر از زبان امام باقر ع

بواسطه ريا كه مردمان او را خوب دانند حق سبحانه و تعالى همان ثواب را مى‌دهد كه روى تفضل نه به استحقاق. ديگر مراتب نيت بسيار است كه إن شاء اللَّه در نيت نماز گفته خواهد شد.

و اگر در وضو قصد رفع حدث يا استباحت صلاة بكند احوط است و غالبا هست زيرا كه شخصى كه وضو ندارد و وضو مى‌كند مطلبش همينست كه پيش از وضو نماز نمى‌توان كرد وضو مى‌سازم تا توانم نماز كردن و همين معنى رفع حدث و استباحت صلاة است، و اگر وقت نماز داخل شده است و وضو مى‌سازد مى‌داند كه مى‌بايد ساخت و حق سبحانه و تعالى به آن امر كرده است جزما و اين معنى وجوب و قربتست.

و اگر بواسطه دخول مسجد مثلا وضو مى‌سازد و مى‌داند كه بى‌وضو نيز داخل مسجد مى‌توان شد و ليكن اگر با وضو داخل شود سبب رضاى الهى است همين معنى سنت است مجملا اكثر تقييداتى كه علما كرده‌اند چيزى چند است كه البته چنان واقع مى‌شود و آن معنى كه داعى است بر فعل آن نيت است نه تكلم به آن و نه آن كه در خاطر بگذارند مثلا شخصى مطلبى از كسى دارد در دل مى‌گذراند كه چون برادر مؤمن است به ديدن او مى‌روم از جهة رضاى الهى و خود مى‌داند كه دروغ مى‌گويد و نه چنانست بلكه اگر آن مطلب نباشد هرگز به ديدن او نمى‌رود در اين صورت نيت نكرده است بلكه نيت باطل كرده است مگر آن كه تصفيه قصد خود كرده باشد و آن مطلب نيز از براى خدا خواهد بود.

مثلا امتلاء كرده است و اشتها ندارد و مى‌داند كه چيزى خوردن ضرر دارد قصد صوم مى‌كند نيت كرده است، مگر آن كه قصدش اين است كه صحت بدن را نيز از براى حق سبحانه و تعالى مى‌خواهم و اين معنى وقتى صحيح است كه اگر مخبر صادق خبر دهد كه مردن تو از براى تو بهتر است از زندگى و زندگى را نخواهد و مرگ را از روى صدق اختيار نمايد و اين معنى بسيار نادر