لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣١ - اگر شخصى داخل حمام شود و ظرفى نداشته باشد كه از آنجا آب بردارد

ذلك الماء)

پس اگر شخصى وضو سازد از آبى كه متغير باشد به نجاست، يا غسل كند، يا جامه را از آب نجس بشويد و نماز كند كه واجب است كه وضو، و غسل را اعاده كند، و نماز را اعاده كند خواه عمدا كرده باشد يا نسيانا يا جاهلا چون نماز مشروط است به طهارت، و هر گاه وضو و غسل باطل باشد نماز هم باطل است، و اعاده نماز مى‌كند در وقت، و خارج وقت و اما اگر جامه را باب نجس شسته باشد، و عمدا نماز كرده باشد باطل است، و در وقت و خارج وقت اعاده مى‌كند، و اگر جاهل مسأله باشد، و چنين كرده باشد مشهور ميان علما آنست كه حكم عامد دارد، و در وقت و خارج وقت اعاده مى‌كند، و بهتر آنست كه اگر در خارج وقت قضا كند بقصد احتياط قضا كند.

و اگر شخصى جاهل به نجاست آب باشد و جامه را شسته باشد، و بعد از نماز در آن جامه ظاهر شود كه نجس بوده است، مشهور آنست كه در وقت و خارج وقت هيچ يك قضا نمى‌كند. و بعضى گفته‌اند كه در وقت اعاده مى‌كند، و اين قول احوط است، اما اظهر عدم وجوب قضاست مطلقا، و اگر نجاست را ديده باشد در آب و فراموش كرده ازاله نجاست به آن كرده باشد، در اين صورت مشهور آنست كه در وقت اعاده مى‌كند، و در خارج وقت قضا نمى‌كند، و اگر احتياطا در خارج نيز قضا كند بهتر است، و بعضى گفته‌اند كه در وقت نيز اعاده واجب نيست، و خالى از قوت نيست و ليكن البته اعاده نمودن بهتر است و اين احكام خواهد آمد. و ظاهرا مراد صدوق عامد است، و در عامد خلافى نيست كه در همه صور اعاده و قضا مى‌كند، و هر ظرفى كه آب نجس در آن كرده باشند، و جامه را كه به آب نجس شسته باشند البته مرتبه ديگر مى‌شويند، و تطهير مى‌دهند و بر اين مضامين مذكوره اخبار بسيار وارد شده است، و اكثر آن خواهد آمد.

[اگر شخصى داخل حمام شود و ظرفى نداشته باشد كه از آنجا آب بردارد]

(فان دخل رجل الحمّام و لم يكن عنده ما يغرف او ما يغترف به‌