لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣٣ - مكروه است حرف زدن در حالت بول و غايط

(و قال الرّضا صلوات اللَّه عليه فى الاستنجاء يغسل ما ظهر على الشّرج و لا يدخل فيه الانملة)

و بسند صحيح منقول است كه حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه فرمودند كه در استنجا مى‌شويد آن چه را كه ظاهر است از حلقه دبر و انگشت به اندرون نمى‌كند. و به سند موثق از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه نيز وارد شده است، و خلافى نيست ميان علما در آن كه واجب نيست اندرون را شستن و هم چنين در ذكر. و اما در فرج زنان مى‌بايد كه بشويند آن چه را باز مى‌شود در وقت نشستن نه در وقت ايستادن على المشهور.

[مكروه است حرف زدن در حالت بول و غايط]

(و لا يجوز الكلام على الخلاء لنهي النّبيّ ٦ عن ذلك)

و جايز نيست يعنى مكروه است حرف زدن در حالت بول و غايط، يا وقتى كه نشسته باشد از جهت آن زيرا كه رسول خدا ٦ نهى كرده است از سخن گفتن در آن حال.

روايت است به سند كالصحيح از حضرت ابو الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيد المرسلين ٦ نهى فرمودند از آن كه شخصى در خلا باشد و از او چيزى سؤال كنند كه او جواب دهد يا با او سخن گويد مجملا با كسى سخن گفتن بد است، و نهى حضرت دلالت ندارد بر حرمت زيرا كه آن حضرت ٦ نهى از مكروهات كرده‌اند، چنانكه از محرمات كرده‌اند چنانكه خواهد آمد مناهى آن حضرت كه اكثر آن مكروهات است.

و ظاهرا لا يجوز قدما نيز صريح در حرمت نيست چنانكه صدوق و شيخ مفيد بسيار از اين باب گفته‌اند خصوصا در استنجاء و ليكن احتمال هر دو دارد و على اى حال نهى حضرت دلالت بر آن مى‌كند كه با كسى سخن نگويد نه آن كه سخن نگويد مگر آن كه مراد صدوق نيز اين باشد چون نادرست است كه كسى با خود سخن گويد و ليكن حديث آينده مطلق است.