لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٤ - فائده ششم در اوصاف علماى دينى است كه از ايشان اخذ علم توان نمود

را كور گرداند، و قطع كند اثر او را از آثار علما كه نام و نشان اين جماعت نماند.

و اما طايفه سيم هميشه غم و اندوه آخرت دارند شبها بيدارند از جهة بندگى تحت الحنك بر كلاه عبادت بسته، و در ظلمت شبهاى تار به عبادت الهى بر پاى خاسته، هميشه بندگى مى‌كنند و نهايت خوف دارند كه مبادا شرايط آن مفقود باشد، و مقبول درگاه الهى نبوده باشد، و خداوند خود را مى‌خواند با نهايت خوف از آخرت، و عاقبت و همگى متوجه احوال خود شده‌اند و رو از همه كس گردانيده، و به اهل زمان خود بينا شده مى‌دانند كه مصاحبت ايشان مضرّ است، بلكه از معتمدترين برادران مؤمن خود وحشت دارند، چه هر چند خوب باشند ساعتى كه با ايشان مى‌نشينند از عبادت الهى مى‌مانند قطع نظر از لوازم آن صحبت كه غالبا مشتمل است بر مفاسد بسيار، پس حق سبحانه و تعالى قوت او را زياده گرداند در عبادت و طاعت، و روز قيامت او را امان دهد از عذاب خويش يا مى‌دهد كه خبر باشد نه جمله دعائيه.

ديگر منقولست از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه عالم حقيقى آن كسى است كه ترك دنيا كرده باشد، و رو به آخرت داشته باشد و پيرو شرع حضرت سيّد المرسلين صلوات اللَّه عليه باشد.

و از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه هر گاه به بينيد كه عالمى دنيا را دوست مى‌دارد او را بر دين خود متهم دانيد، و علوم از او اخذ منماييد كه هر كه چيزى را دوست مى‌دارد او را جمع مى‌كند، و چون او دنيا را دوست مى‌دارد سعى در تحصيل او مى‌نمايد، و غم و دين خود و ديگران ندارد و دين خود را بدنيا مى‌دهد، پس حضرت فرمود كه حق سبحانه و تعالى وحى فرستاد به حضرت داود ٧ كه اى داود واسطه مگردان در ميان من و خود عالمى را كه فريفته دنيا باشد كه او ترا از راه محبت من باز مى‌دارد، و امثال اين علما راه زنانند كسانى را كه رو بمن دارند كمترين عقوبتى كه ايشان را مى‌كنم‌