لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٠ - بيان ترتيب اعضاء وضو

وضو، و اگر گشودن و يا آب رسانيدن ضرر رساند پس مى‌بايد كه نگشايد و دستى بر بالاى آن خرقه كه بر آن شكسته يا جراحت بسته‌اند بمالد و آن را نگشايد و آزارى به آن جراحتش نرساند.

تفصيلش آنست كه اگر در موضعى باشد و بسته باشند و زير آن پاك باشد و آب رسانيدن ضرر به او نرساند و ممكن باشد آب به آن رسانيدن بى‌گشودن آن مخير است كه آن را بگشايد يا آن موضع را در آب گذارد كه آب به آن برسد، و اگر زير جبيره نجس باشد مى‌گشايد و مى‌شويد اگر ضرر نرساند و الا اطراف آن را مى‌شويد و بر روى خرقه كه بر آن بسته‌اند مسح مى‌كشد اگر چه در موضع غسل باشد و اين در صورتى است كه جميع آن عضو را نه بسته باشند و الا خلافست بعضى گفته‌اند كه تيمم مى‌كند، و بعضى به جبيره قايلند، و احوط در اين صورت آنست كه جبيره كند، و تيممى به آن ضم كند احتياطا و اگر جراحت يا دمل باشد و توان شستن به آن كه ضرر نرساند اگر چه به آب گرم باشد وضو يا غسل مى‌كند و مى‌شويد، و اگر ضرر رساند اطراف آن را مى‌شويد.

و در مسح بر خرقه خلافست احوط مسح است، و اگر آب به آن عضو رسانيدن ضرر رساند تيمم مى‌كند، و ظاهر بعضى از روايات صحيحه آنست كه مطلقا در زخم تيمم مى‌تواند كرد، و جمع كرده‌اند به آن كه اگر ضرر رساند تيمم كند و الا جبيره كند، و اگر با جبيره در مطلق جراحت تيممى ضم كند نهايت احتياط است.

(و قد روى فى الجبائر عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه قال يغسل ما حولها)

و بتحقيق كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است در شكسته بسته‌ها كه اطراف آن را مى‌شويد. و بر اين مضمون احاديث صحيحه وارد شده است و ليكن در احاديث حسنه كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه وارد است كه مسح بر خرقه بكشد و ميان اين دو حكم‌