لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٥٤ - خطبة المؤلف

كاريست. يك شمه كارهاى الهى آنست كه يك قافله از حيوانات را در رحمها در مى‌آورد، و يك قافله از انسان را از رحم بيرون مى‌آورد، و يك قافله ديگر را مى‌ميراند، ربّ العالمين است كه همه را تربيت مى‌فرمايد، رزاقى است كه همه بر سر خوان بى‌دريغش نشسته‌اند و نعمتهاى او را مى‌خورند، آسمانها را او در گردش دارد هر يك را به حركتى خاص، قاضى الحاجات است كه هر كه حاجتى به او عرض نمايد حاجات آنها را بر مى‌آورد، و يك برگى از درختى نمى‌افتد و بيان كارهاى الهى در كتاب عقل مبين است هر كه اندك بصيرتى دارد مى‌داند.

دويم تشبيه است كه خداوند عالميان را نه جسم كثيف، و نه جسم لطيف و ديدنى ندانند، و در مكان و زمان ندانند، و از قبيل اعراض ندانند، و قايل به حلول نشوند چنانكه نصارى مى‌گويند روح خدا در رحم مادر عيسى، و قائل به اتحاد نباشد چنانكه جمعى از نصارى قايلند كه خدا با عيسى يكى شد با آن كه اصل اتحاد محال است و حلول عرض را از محال است و محتاج است به جسم، و هر محتاجى ممكن است.

و جميع اينها در اخبار اهل بيت بعنوان متواتره واقع شده است و آن كه در آيات و اخبار ائمه : است كه ظاهر آنها جسميّت است از آن جهت است كه حق سبحانه و تعالى با بندگان به زبان ايشان سخن گفته است، و در ميان عرب و عجم و ترك و ديلم هندى متعارفست مجازات، و هر كلامى كه مجازى نداشته باشد لطافت ندارد. چنانكه متعارفست كه مى‌گويند فلانى خوش دستى دراز كرده است يعنى تسلطى بر مردمان به همرسانيده است، و دست پادشاه بالاى دستهاست يعنى اقتدار او بالاى همه است و على هذا القياس.

و به اخبار متواتره و آياتى كه در قرآن مجيد واقع شده است در اخبار اهل البيت تأويل آن واقع شده است، و حضرات ائمه معصومين مكرر فرموده‌اند، و در قرآن حق سبحانه و تعالى خود فرموده است‌ لَيْسَ كَمِثْلِهِ‌