لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٣ - خطبة المؤلف

ثواب او چيزى كم شود چنانكه گذشت.

و احاديث بسيار نيز واقع شده است از حضرات رسول خدا و ائمه هدى سلام اللَّه عليهم كه هر كه سنت خيرى بگذارد، هر كه عمل به آن كند از ثواب ايشان بهره خواهد داشت تا روز قيامت. و شك نيست كه مراد از عبارت اين است. و ليكن بنا بر اين معنى ضمير اجره از نساخ سهوا زياد شده است، و ممكن است كه مبهمى باشد كه مفسرش لفظ من باشد مثل ربّه رجلا، و ممكن است كه على سبيل القلب باشد، تعظيما للسيد، و ممكن است كه مراد اين باشد كه تا ديگران نيز ثواب ببرند چنانكه سيد مى‌برد و لازمش افتاده باشد كه به سبب ثواب ديگران سيد نيز مثاب خواهد بود، و ممكن است كه ضمير راجع بكتاب باشد و معنى آن اين است كه تا شريك باشد سيد در مزد و ثواب كتاب كسانى را كه نظر مى‌كنند در آن، و بنا بر اين من منصوب به نزع خافض خواهد بود يعنى مع من و اللَّه تعالى يعلم.

(هذا مع نسخه لأكثر ما صحبني من مصنّفاتى، و سماعه لها، و روايتها عنّى و وقوفه على جملتها، و هى مائتا كتاب و خمسة و اربعون كتابا فاجبته ادام اللَّه توفيقه إلى ذلك لأنّي وجدته اهلا له)

يعنى اين التماس تصنيف من لا يحضر بعد از آن بود كه نوشته بود اكثر آن چه با من بود از تصانيف من، و من برو خوانده بودم و شنيده بود اكثر آن را، و بر همه مجملا مطلع شده بود چون احاديث قريب به يك ديگرند، يا آن كه اجازه مجموع را از من گرفته بود و مطالعه كرده بود، و هر چه مشكل بود از من پرسيده بود، و تصانيف من يا آن چه با من بود از تصانيف من دويست و چهل و پنج كتاب بود، و باقى را بعد از اين تصنيف كرده خواهد بود بنا بر احتمال اول، و بنا بر ثانى ما بقى با او نبوده است، پس اجابت نمودم التماس او را، حق سبحانه و تعالى توفيق او را مستدام بدارد، و ازين جهت التماس او را قبول نمودم كه سزاوار اين بود كه‌