لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٤ - خطبة المؤلف

التماسش را قبول كنم، يا اهليت اين تصنيف داشت.

(و صنّفت له هذا الكتاب بحذف الاسانيد لئلّا يكثر طرقه)

و تصنيف كردم و جمع كردم احاديث اين كتاب را يا از جهت التماس او و نفع او تصنيف كردم، و اسانيد اخبار را انداختم به آن كه گفتم قال الصادق، يا متن حديث را نقل كردم بعنوان فقه تا مبادا طرق او و سند او موجب زيادتى حجم كتاب شود و سبب عدم رغبت بعضى شود.

و محتملست كه مراد اين باشد كه بعضى از اسناد خود را در خبر ذكر كردم به حضرت، هر چند هر خبر را به سندهاى بسيار داشتم از حضرت كه متواتر شده بود نزد من. و اين معنى من حيث العبارة اظهر است اما ظاهرا مراد او اولست به قرينه.

(و ان كثرت فوائده)

يعنى هر چند فوايد سند بسيار بود، بنا بر احتمال دوم ضمير مؤنث مناسب بود كه راجع به اسانيد باشد.

و فوايد سند آنست كه خود مى‌داند كه از كدام كتاب است در وقت تعارض ترجيح مى‌تواند داد، و اگر سهوى شده باشد زود رجوع به آن كتاب مى‌تواند كرد، و ديگران بعد از وفات او عمل به او مى‌توانند كرد، و در حال حيات نيز فضلا عمل مى‌توانند كرد، و هر گاه كسى شكى داشته باشد، يا نسخ مغلوطه به همرسد رجوع به اصل آن مى‌توان كرد، ديگر عمل بحديث با اسناد كرده خواهد بود كه اقلش استحبابست و غير اين از فوايد بسيار.

و بعد از آن ازين رأى برگشته است، و وسطى را اختيار نموده است كه اسم صاحب كتاب را ذكر كند، و در فهرست سند خود را به آن كتاب ذكر كند، و بنا بر اين بقدر كتاب بلكه دو برابر كتاب مختصر شده است، و فايده سند بحال خود مانده است، و يك جزوى كه تصنيف كرده بود به اين معنى ملهم شد كاش از سر مى‌گرفت كه همه مسند مى‌شد، و ليكن به توفيق اللَّه همه اسانيد مرسلات و