دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٨٨ - اظهار ملال از مصائب ايام در وقت وفات فاطمة ع

زمان، جدائى‌افكن است‌
٢٤٤- ما (امام عليّ ٧ محمّد ٦ فاطمه ٣) همانند كبوتران بيابانى در مرغزارى زندگى مى‌كرديم و از سلامتى و جوانى برخوردار بوديم.

٢٤٥- روزگار بر ما فشار آورد و ميان ما جدائى افكند، روزگار ميان دوستان، جدائى مى‌افكند.

تأسف از جدائى دوستان‌
٢٤٦- اگر چشمهاى من براى دو چيز تا آنجا اشك بريزد كه نزديك به نابودى برسد،

٢٤٧- يكدهم حقّ آن دو نعمت را انجام نداده‌ام، از دست رفتن جوانى و جدائى افتادن ميان دوستان.

روش مرد با تجربه در برابر مشكلات‌
٢٤٨- عصر و روزگار همين است كه مى‌بينى: ضربه مالى و جدائى ميان دوستان.