دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٤٧٧ - اظهار صفا به حضرت مصطفى ص

١٧٨٦- خيلى از مواقع شخص باوقار از ناراحتى مى‌خندد، درعين‌حال قلب وى از آتش آزار آه مى‌كشد.

پرهيز از خوشروئى با ناكسان‌
١٧٨٧- از شنيدن حرف‌هاى عصبانى‌كننده كر مى‌شوم و حلم را پيشه خود مى‌سازم كه حلم با من مناسب‌تر است.

١٧٨٨- من از پرحرفى پرهيز مى‌كنم، تا پاسخى ناپسند نشنوم.

١٧٨٩- آنگاه كه نادانى جاهل را بسوى خود جذب كنم (و پاسخ بدهم) من از او نادانتر هستم.

١٧٩٠- از ديدار مردان مغرور مشو، هرچند خود را بيارايند و يا از در حيله وارد شوند.

١٧٩١- زيرا جوانانى كه بينندگان را به تعجب مى‌اندازند و خود را جا مى‌زنند چه‌بسا چند زبان و چند چهره دارند.

١٧٩٢- آنگاه كه به تو مى‌رسد شايستگى‌ها فراموش مى‌گردد و رذالت و پستى‌ها بيدار مى‌شود.