دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٧٩ - صفت لشكر ظفر پيكر

مى‌پرورانى، شام تو را از شيهه‌ى اسب‌ها كر مى‌سازد.

١٤١٠- اى پسر هند عقل را از دست داده‌اى، با تير شانه‌هاى شما را سوراخ سوراخ مى‌كنم.

١٤١١- نود هزار نيزه‌دار و تيرانداز دارم، كوه و دشت را اشغال خواهند كرد.

١٤١٢- سوگند بحق كه حقّ باطل را برطرف مى‌سازد، آنچه گفتم براى مبارزه امسال تو آماده است، كارى به سال آينده نداشته باش.

١٤١٣- اين سربازان، كسانى هستند كه پيامبر ٦ را يارى كردند و آنگاه به رسول خدا ٦ پاسخ مثبت دادند كه وى شكست خورده بود.

توضيح: شعر شماره ١٤٠١ همان شعر ١٤١٣ مى‌باشد كه تكرار شده در بعضى نسخه‌ها نيست و در بعضى نسخه‌ها شعر دوم را خطّ زده‌اند ولى از اين نظر كه با مطلب مناسبت داشت و براى رعايت ترتيب شعرها ترجمه شد.

علامت لشكر امام ٧‌ ١٤١٤- سربازان من همانند شيرهاى بيشه و بچه شيرانى كه در كنام آرميده‌اند در روز جنگ با شمشيرهاى صيقلى داده آماده جنگ‌اند.

١٤١٥- صبح نبرد پشت سر پرچم قرار گرفته و آماده جزيه گرفتن‌[١] و سر

[١]- اهل كتابى كه از نظر إسلام رسمى هستند با پرداخت پول آزاد مى‌گردند و يا كسى كه اسير مى‌گردد با دادن فديه آزاد مى‌شود. اهل كتاب پولى كه همه ساله مى‌دهند به نام جزيه خوانده مى‌شود.