دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣١٣ - مذمت جمع مال و حرص و بخل

نكوهش از غفلت و آرزوى دراز
١١٢٢- اى كسى كه غرق دنيا شده‌اى، آرزوى طولانى تو را مغرور ساخته است.

١١٢٣- ناگهان مرگ فرا مى‌رسد. قبر بايگانى عمل است.

١١٢٤- در خواب غفلت تا آنجا بسر برده‌اى كه مرگ به تو نزديك گرديده.

دنيا خواب و خيال است‌
١١٢٥- دنيا يا اينكه مانند سايه‌اى است كه تمام مى‌شود، يا مانند مهمانى است كه شب مى‌خوابد و كوچ مى‌نمايد.

١١٢٦- يا مانند خوابى است كه آدم خواب آن را مى‌بيند، يا مانند برقى است كه در افق آرزو مى‌درخشد.

دنيا نابود مى‌شود
١١٢٧- فرض كن كه دنيا مجانى بدست تو برسد، مگر مسيرش نابودى نيست‌

١١٢٨- به هرچه اميد داشته باشى، باقى نمى‌ماند، خيلى زود شبها دنيا را