دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٩٥ - تسبيح و تنزيه و تقديس الهى
٦٦٠- اگر بنا بود از طريق قدرت و يا مبارزه كسى به رزق دنيا دست يابد، بايد بازها، خوراك گنجشگها را بربايند (و گنجشگها گرسنه بمانند)
|
روزى كه در فيض الهى شده باز |
در علم خدا رزق كسان شد ممتاز |
|
|
گر روزى ما به قدر قدرت بودى |
روزى كبوتر حرم خوردى باز |
|
رزق با زرنگى بدست
نمىآيد
٦٦١- بزرگوار است خداى بندگان و حيوانات پشمدار. خدائى كه به پرهيزكاران
و گناهكاران رزق مىرساند.
٦٦٢- اگر رزق بندگان از طريق هوش و زرنگى مىآمد توئى كه مغزت كار نمىكند، از رزق خداى ما كلوخى هم نمىيافتى.
|
دشمن كه برهنه است از كسوت دين |
دارد به خيال ناز و نعمت تسكين |
|
|
گر روزى كس به سعى و كوشش بودى |
سنگى نشدى روزى آن سگ به يقين |
|
دنياى رنگارنگ
٦٦٣- مىبينم
كه روزگار با نواهاى مختلف مىچرخد، نه غم دوام دارد و نه شادى.
٦٦٤- پادشاهان در اين دنيا كاخهائى ساختند، نه پادشاهان ماندند و نه كاخهاى آنان.
|
ايام كه دمبهدم به رنگى ديگر است |
تا چشم به هم زنى بانگى ديگر است |
|
|
درياى سراب است كه از روى خيال |
در هر نفسى كام نهنگى ديگر است |
|