دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٦٥ - بيان آنكه دنيا به فطانت و عقل حاصل نشود

بدترين همنشين‌
١٥٩- با تمام مشكلات پنجه نرم كردم و بر آن پيروز شدم و فقر با من مبارزه كرد و بر من پيروز شد.

١٦٠- اگر فقر را آشكار سازم رسوائى ببار مى‌آورد و اگر پنهانش گردانم از پاى درمى‌آورد. بنابراين زشت باد روى رفيقى كه نامش فقر است.

رزق با زرنگى بدست نمى‌آيد
١٦١- اگر رزق دنيا از طريق زيركى، دانائى و عقل به چنگ مى‌آمد من بايد بيش از همه از رزق دنيا بهره‌مند باشم.

١٦٢- بلكه رزق‌هاى مردم نصيب و قسمت است كه براثر لطف خدا به افراد مى‌رسد، حيله تلاشگران نتيجه‌اى ندارد.

عقل سعادت‌آفرين است‌
١٦٣- بهترين نصيبى كه خدا به شخص مى‌دهد عقل اوست. از نعمت‌هاى خدا چيزى هم‌رديف عقل يافت نمى‌شود.

١٦٤- آنگاه كه خدا عقل كسى را كامل كرد اخلاق و نيازمندى‌هاى او هم كامل مى‌گردد.