دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٤٥٦ - مبالغه در محافظت زنان از مردان
|
صد فتنه كه بوى خون از آن مىآيد |
از مادر روزگار زايد هردم |
|
شكايت از ياران منافق
١٧٠٧- آى مرد! اين زمان برادرانش برادرى
ندارند.
١٧٠٨- مردم اين عصر همه ستمگرانند. دوزبانى و دوچهرهاند.
١٧٠٩- با روى خوش با تو برخورد مىكند درعينحال، دل او نسبت به تو دردناك است و آن درد را پنهان كرده و كتمان مىكند.
١٧١٠- وقتى از پيش چشمش مىروى به تو دروغ و تهمت مىبندد.
١٧١١- اين روزگارى است كه مردمش چنين هستند و در دوستى دو نفر به تو راست نمىگويند.
١٧١٢- آى مرد! در چنين شرائطى در روزگار خود تنها باش و به هيچكس اعتماد مكن و انس مگير.
|
تا چند تو را نفاق باشد شيوه |
وز غايت جهل خويش باشى ليوه[١] |
|
|
از خاك نفاق گر نهالى رويد |
شك نيست كه باشدش ندامت ميوه |
|
محافظت از ناموس
١٧١٣- هيچ
برادرى نمىتواند امين برادر خود نسبت به ناموس وى باشد، زيرا مرد نسبت به زن
نمىتواند امين گردد.
١٧١٤- تمام مردها، هرچند در كار خود عفيف باشند، به ناچار گاهى با يك نگاه هم خيانت مىكنند!!
[١]- ليوه مثل جيفه-- ميوه: أحمق. نادان و چاپلوس.