دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٨٩ - مناجات با قاضى الحاجات
١٤٣٩- اى كسى كه بهترين عوضها را مىپذيرى، با عملى كه از روى يقين انجام گردد خوشحالى، تكليفهائى كه از قوانين خود براى بشر در نظر گرفتهاى (و در برابر لطف تو ناچيز است) پذيرائى! راستى كه چقدر حكيمى.
|
اى خاك درت قبلهى أرباب يقين |
پيدا شده از تو هر نفس فتح مبين |
|
|
خورشيد رخت كرده ز هر گوشه طلوع |
وز نور تو گشته پرصفا روى زمين |
|
١٤٤٠- اى كسى كه به ما احاطه دارى و آزار را از ما دور مىگردانى و اي كسى كه قدرتت گسترده و عدلت همگانى است و شامل نيكوكار و گنهكار مىگردد.
|
اى سايه اقبال تو بر فرق جهان |
نور تو بگرفته غرب تا شرق جهان |
|
|
آن روز كه شد نور جمالت ظاهر |
از روى تو يافت روشنى برق جهان |
|
١٤٤١- اى بيننده نگاهها، اى شنونده حرفها، اى بخشكننده لذتها با آمار دقيق و از روى عدالت نصيب هركس را به وى مىرسانى.
|
اى خلق جهان را دل دانا از تو |
دارد همهكس ديدهى بينا از تو |
|
|
پستى زمين بحكم و تقدير تو شد |
باشد شرف گنبد مينا از تو |
|
١٤٤٢- اى كسى كه شنوائى! اى كسى كه عرش تو آسمانخراش است، اى كسى كه خلقت جهان را بدون الگو انجام دادى، اى كسى كه ظالم ستمگر را از حمايت و پناه دادن محروم مىسازى.
|
اى در دل أرباب حقيقت زده تخت |
افكنده سزاى تخت از أسماء رخت |
|