دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٤ - اشارت به ندامت اخروى در محبت اسباب دنيوى

اى صاحب رأى كامل و بخت بلند

سعى تو براى مال دنيا تا چند

فردا كه رود جان تو از تن بيرون‌

اعداء همه آن مال به عشرت بخورند

هر تيره‌دلى كه مظهر إحسان نيست‌

در مذهب أهل معرفت إنسان نيست‌

ز نهار به علم كوش خود را درياب‌

چون دانش و جهل در جهان يكسان نيست‌

اى آنكه نه‌اى چه لاله آشفته دماغ‌

ز نهار مجو ز دهر آئين فراغ‌

هر دل كه از او مرهم داغى جويد

داغ دگرش نهد روان بر سر داغ‌

چون أهل جهان تمام ظاهر بينند

با مردم درويش بسى ننشينند

گويند صواب اين گروه است خطا

يا ربّ چه جفا پيشه و بدآئينند