دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٣٣٦ - منع جمعى كه عيب مردمان جويند

كم‌گوئى و به موقع‌گوئى‌
١٢٢٥- آنجا كه موقع حرف زدن نيست كمتر حرف بزن و به سكوتى كه عقل را زينت مى‌بخشد ادامه بده.

١٢٢٦- جوان از لغزش زبان جان مى‌دهد، اما از لغزيدن پا و به زمين خوردن نمى‌ميرد.

١٢٢٧- اسرار ديگران را افشا مكن كه دشمنى را از طريق لغزيدن كفش خود براى خويشتن جلب مى‌نمائى.

نهى از عيب‌جوئى‌
١٢٢٨- به جان خود سوگند بسيارى از اوقات طعم تلخى را (از حوادث) احساس مى‌كنم. شخصيتها را سبك كردن براى من خيلى سنگين است.

١٢٢٩- نديدم فردى كه عيب خود را ببيند، هرچند امتيازاتش براى وى پنهان نمى‌ماند. (آنگاه كه امتياز خود را در نظر مى‌گيرد، عيب خويشتن را نمى‌نگرد).

١٢٣٠- چه كسى را پيدا مى‌كنى كه از زبان مردم راحت باشد و مردم در تهمت زدن و سوءظن حرف زياد دارند.