دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٨٦ - ستايش موت كه روح را از بدن مىرهاند

شرائطى تبذير و اسراف، ثروت را كم نمى‌كند.

١٠٢٦- و اگر ثروت آهنگ رفتن كرد شايسته‌تر است كه در راه خدا انفاق كنى، زيرا وقتى مال در مسير رفتن است، شكر خدا جاى‌نشين ثروت است.

اظهار تفويض و رضا
١٠٢٧- هرگاه چيزى را از دست دادم، نه مرا غمگين مى‌بينى و نه نالان،

١٠٢٨- زيرا آنچه را خدا براى من مقدر كرده است به ديگرى حواله داده نخواهد شد.

١٠٢٩- حمد مخصوص خدائى است كه شريك ندارد، لقمه‌اى براى خوردن ندارم اما همت من عالى است.

١٠٣٠- من به سختى و آسايش راضى هستم و هيچگاه از سختى ذلت نمى‌بينم و از شادى لاف نمى‌زنم.

رزق و ثروت به تقدير خداست‌
١٠٣١- چه بسيار دانائى كه در گردش كارها نيرومند است و عقل خوبى دارد اما رزق از وى كناره‌گيرى مى‌كند.