دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٦٦ - مناجات با قاضى الحاجات
٩٣٨- اى خداى من! اى آفريدگار من! اى تكيهگاه من! اى پناهگاه من به هنگام سختىها و آسايش پناه آوردهام.
|
اى روى زمين ز فيض عامت گلشن |
عالم همه از پرتو رويت روشن |
|
|
در حال شود چراغ گيتى تاريك |
از فضل تو گرد مىنمايد روغن |
|
٩٣٩- اى خداى من! اگر گناهانم زياد و متراكم است، عفو تو از گناه من وسيعتر و افزونتر است.
٩٤٠- اى خداى من! اگر خواستههاى نفس خود را پاسخ گفتهام، اينك در مرغزار پشيمانى، حيران، چرا مىكنم.
|
هرچند كه ما گناهكاريم همه |
وز كرده خويش شرمساريم همه |
|
|
چون فيض الهى همه جا مىبينيم |
از رحمت او اميدواريم همه |
|
٩٤١- اى خداى من! وضع مرا، نياز مرا و بيچارگى مرا مىبينى و گفتگوى پنهانى مرا مىشنوى.
٩٤٢- اى خداى من! انتظار دارم كه اميدم را نااميد مگردانى، قلب مرا عوض نكنى چون من طمع به جريان و ادامهى جود تو دارم.
|
يا ربّ همه را ز فيض خود كامى ده |
وز باده عشق و معرفت جامى ده |
|
|
از غايت فقر و نيستى مضطربم |
لطفى كن و ما را همه آرامى ده |
|
٩٤٣- اى خداى من! مرا از عذاب خود نجات بده، زيرا من اسير، ذليل و ترسانم و در برابر شما تسليم.