دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٦٤ - مناجات با قاضى الحاجات
٩٣٢- من كه گناه فراوان دارم به كارهاى خوب خود دل نبستهام، بلكه چشم به رحمت خدا دوخته و طمع لطف دارم.
٩٣٣- با چنين وضعى كه من دارم اگر خدا مرا ببخشد اين از رحمت اوست و اگر كيفر براى من در نظر بگيرد، من چه خواهم كرد؟
٩٣٤- خدا صاحب اختيار، معبود، پروردگار و حافظ من است و من بنده خدا هستم. به بندگى إقرار دارم و سر تسليم فرود آوردهام.
|
امروز منم اسير در دام گناه |
وز غايت اضطراب افتاده ز راه |
|
|
فردا كه شود نامهى اعمال سياه |
غير از تو كسى نيست مرا پشتوپناه |
|
ستايش خدا
٩٣٥- خدايا
حمد مخصوص و شايستهى توست، يا براى نعمتهائى كه دادهاى و يا براى عذابى كه از من
دفع كردهاى.
٩٣٦- خدايا تو صاحب ارادهاى و هر كارى بخواهى مىتوانى انجام دهى و از طريقى كه هيچكس آگاه نمىگردد مطالب را مىشنوى.
|
اى حمد تو گشته كام أرباب كمال |
عالم همه از فيض كفت مالامال |
|
|
يك ذره ز لطف شاملت خالى نيست |
خورشيد ز حسن كاملت يافت جمال |
|
مناجات امام ٧ با خدا ٩٣٧- اى سخاوتمند! اى بزرگوار، اى عالىمقام حمد مخصوص توست.
وجودت مبارك است به هركه خواهى مىبخشى و از هركس بخواهى منع مىكنى.