دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ٢٢٩ - خطاب به عمرو بن عاص در حرب صفين

مى‌گذارم، زيرا قريش خيانت كردند و حيله زدند (و نتيجه خيانت ذلت است.)

٧٩٢- اگر زنده ماندم نه گروه در نظر مى‌گيرم و نه طرفدار مذهبى انتخاب مى‌كنم زيرا قريش خيانت‌كاراند.

٧٩٣- با من بيعت كردند و به پيمان خود وفا نكردند و آنگاه كه بمن حيله زدند مكر را در ميان دشمنان اجرا كردند.

٧٩٤- در آتش شعله‌ورى آشكارا به جنگ با من پرداختند. حادثه‌اى كه نه أبو بكر با آن برخورد داشت نه عمر.

اظهار ناراحتى از قتل طلحه و زبير
٧٩٥- خدايا شكايت بزرگ و كوچك را پيش تو مى‌آورم. شكايت جمعيتى را كه نور چشمم را ضعيف كردند به تو عرضه مى‌كنم.

٧٩٦- از فرزندان طائفه مضر براى كوبيدن قبيله مضر بهره گرفتم‌[١] بينى خود را بريدم و طائفه خويش را بقتل رسانيدم.

[١]- منظور امام( ع) اين است كه عرب و قريش، عليه عرب و قريش وارد جنگ جمل شد و آنچه كشته شد همه اعضاى جبهه إسلام و اعضاى بدن امام( ع) بودند.