دیوان أمیر المؤمنین - میبدی، حسین بن معین الدین؛ زمانی، مصطفی - الصفحة ١٤٧ - خطاب به مرديكه طمع خلود در دار دنيا دارد

من اين بوده كه در حقّ او دعا كرده‌ام كه خدا عقلش را كامل گرداند.

٤٧٦- دوستى را كه نسبت به من بدى مى‌كند بر اسرار خود امين نمى‌گردانم و رازهاى خود را در اختيارش نمى‌گذارم و براى آزار به وى هم دستم را باز نمى‌كنم.

٤٧٧- وقتى براى دوستى با كسى پاسخ مثبت دادم، نسبت به او بخل نمى‌ورزم، هرچند پاسخ من به وى سبب شود كه مال و فرزندم را در راه او بدهم.

دوست واقعى‌
٤٧٨- هدف مردم در كارهاى جارى زياد است و هدف من از دنيا رفيق يك‌رنگ است.

٤٧٩- رفيقى كه همانند يك روح در دو جسم تقسيم شده باشند اگر چه دو جسم هستند ولى روح آنان يكى است.

قناعت‌
٤٨٠- كسى كه غذاى باقيمانده‌اى دارد و مى‌خورد و سرش را بلند نگاه مى‌دارد