پيغمبر- ٦- فرمود: مؤمنى در راه رضاى خدا هيچ صدقه‌اى نداد كه دوست داشتنى‌تر باشد به سوى خدا از موعظه‌اى كه با آن افراد پراكنده و متفرق را نفع رساند و از پراكندگى به اجتماع بر گردند و موعظه در اين مورد فضيلت و ثواب آن از يك سال عبادت بيشتر است.

فاستمع ايها العاقل الى الموعظة و لا تضرب عن الذكر صفحا و غالب هواك و جاهد نفسك و فرّغ قلبك فإنما جعل لك السّمع لتعى به الحكمة و البصر لتعتبر ما ترى من خلق السموات و الارض و ما بينهما من الخلق و اللسان لتشكر به نعم اللَّه و قديم ذكره به و حمده و تلاوة كتابه و القلب لتفكر به فاجعل شغلك في آخرتك و ما تصير اليه و اصرف همّتك فان نصيبك من الدنيا يأتي من غير فكر و حركة.

پس اى عاقل بشنو موعظه را و از موعظه رو بر نگردان. و بر هواى نفس خود غلبه كن و با نفس خود جهاد كن، و آن را از كارهاى خلاف باز دار. و قلب خود را از افكار باطل فارغ ساز، براى اين كه اعضاء و جوارح ظاهرى و باطنى تو هر كدام براى منظور صحيح خلق شده. گوش تو بايد ظرفيّت داشته باشد براى شنيدن حكمت. و چشم تو براى عبرت گرفتن است از آن چه مى‌بيند از خلقت آسمانها و زمين و آنچه بين آنهاست. و زبان براى شكر نعمتهاى الهى است. و ذكر و حمد و ثناى خدا گفتن و تلاوت قرآن كريم نمودن. و قلب براى فكر در عظمت خدا و مزيد معرفت است.

پس شغل خود را در امورى قرار ده كه مربوط به آخرت است و آنچه كه بازگشت تو به سوى آن است. و همّت خود را صرف عمران آخرت بنما، به‌