إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٧ - باب اول در ثواب موعظه و نصيحتپذيرى
در روز قيامت برداشته نمىشود قدم بنده تا اين كه از پنج چيز از او سؤال شود: ١- سؤال مىشود عمر و زندگى خود را در چه چيز فانى و نابود كردى ٢- سؤال مىشود ايّام جوانى را در چه چيز كهنه كردى ٣- سؤال مىشود مال از كجا آوردى ٤- سؤال مىشود مال را در چه راه مصرف و خرج كردى ٥- سؤال مىشود علمى كه به تو داده شد تا چه اندازه به آن عمل كردى.
و قال امير المؤمنين ٧: انما زهد النّاس في طلب العلم لما يرون من قلّة انتفاع من علم بلا عمل.
حضرت امير المؤمنين- ٧- فرمود: علت اين كه مردم رغبت در طلب علم ندارند اين است كه مىبينند علماى بدون عمل از علم خود نفع و بهره نمىبرند.
و قال النّبى ٦: علم لا ينتفع به ككنز لا ينفق به.
پيغمبر- ٦- فرمود: علمى كه صاحب آن به آن منتفع نشود همچون گنج است كه از آن چيزى برداشته نشود و در احتياجات خرج نكند.
و قال ٧: العلم علمان علم باللسان و هو الحجّة على صاحبه و علم بالقلب و هو النافع لمن عمل به و ليس الايمان بالتّمنى و لكنّه ما ثبت في القلب و عملت به الجوارح.
و كان نقش خاتم الحسين بن على ٨ علمت فاعمل.
فرمود: علم دو علم است: يكى به زبان است پس آن فايده ندارد جز اين كه سبب اتمام حجت است و گفته مىشود تو كه مىدانستى چرا عمل نكردى. و ديگرى علمى است كه در قلب