و خطب ٦ و قال‌: لا خير في العيش الا لعالم ناطق او مستمع واع ايّها الناس انكم في زمان هدنة و انّ السّير بكم سريع و قد رأيتم اللّيل و النهار يبليان كل جديد و يقرّبان كل بعيد و يأتيان بكل موعود. فقال له المقداد يا نبىّ اللَّه و ما الهدنة فقال دار بلاء و انقطاع فاذا التبست عليكم الامور كقطع الليل المظلم فعليكم بالقرآن فانّه شافع مشفع و شاهد مصدّق من جعله امامه قاده الى الجنّة و من جعله خلفه ساقه الى النّار و هو اوضح دليل الى خير سبيل ظاهره حكم و باطنه علم لا تحصى عجائبه و لا تنقضى غرائبه و هو حبل اللَّه المتين و صراطه المستقيم من قال به صدق و من حكم به عدل و من عمل به فاز فانّ المؤمن الّذى يقرأ القرآن كالأترجة طعمها طيّب و ريحها طيب و انّ الكافر كالحنظلة طعمها مرّ و رائحتها كريهة.

حضرت رسول- ٦- خطبه خواند و فرمود: خير و خوبى در زندگى نيست مگر براى عالمى كه زبان گوينده داشته باشد و علم خود را به ديگران برساند يا شنونده‌اى كه ظرفيّت قبول و حفظ علم را داشته باشد. اى مردم شما در زمان هدنه هستيد و با سرعت سير مى‌كنيد. و به تحقيق مى‌بينيد شب و روز را كه هر تازه‌اى را كهنه مى‌كنند و هر دورى را نزديك مى‌كنند و هر چه را كه وعده داده شده مى‌آورند. پس مقداد خدمت آن حضرت عرض كرد يا رسول اللَّه هدنه چيست؟ حضرت فرمود: خانه بلا و جدا شدن است. پس وقتى كه امور بر شما پوشيده شد مانند قطعه‌هاى شب تاريك پس بر شما باد به قرآن چون كه آن شفاعت‌كننده‌اى است كه شفاعت او قبول خواهد شد. و شهادت دهنده‌اى است كه‌