إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٦ - باب شانزدهم در شرائط قيامت و هولها و وحشتهاى آن
كم شود. و نماز ضايع گردد. و مردم به دنبال شهوات نفسانى بروند. و به هوا و هوسها ميل شود. و فرمانفرمايان ظالم به سر كار آيند. و آنها اهل خيانت باشند و وزراى آنها فاسق و گناهكار باشند. و قاريان قرآن حريص در امر دنيا گردد. و نفاق در علماء ظاهر گردد. و در اين هنگام بلا بر آنها نازل گردد. با اينكه امّتى كه براى ضعيفانشان از اقويا انتقام نگيرند پاكى و قداست پيدا نخواهند كرد مساجد را زينت كنند. قرآنها را طلاكارى كنند. و منبرها را بلند كنند. و صفوف و جماعت مردم زياد باشند. و شيون و صداهاى بيجا در مساجد بلند گردد. و مردم بدنهايشان با هم جمعند ولى زبانهايشان مختلف است. و دين هر كدام لقلقه زبان اوست و در قلب آنها ايمان رسوخ نكرده. اگر به آنها عطا شود شكر مىكند و اگر روزى او براى امتحان كم يا منع گردد كافر گردد.
به صغيرها و كوچكها رحم نمىكنند و به پيران احترام روا نمىدارند. هميشه خود را بر ديگران مقدّم مىدارند. و حريم حفظ خود را مىكنند. و در حكم جور و ظلم مىكنند. و غلامان و افراد پست بر آنها حكومت مىكنند. و بچّهها امور آنها را به دست مىگيرند. و تدبير امور آنها به دست زنان است. مردها به طلا و نقره زينت مىكنند و لباس حرير و ديباج مىپوشند. و دختران را اسير مىكنند و قطع ارحام مىكنند.
و يحيفون السّبيل و ينصبون العشّارين و يجاهدون المسلمين و يسالمون الكافرين فهناك يكثر المطر و يقلّ النّبات و تكثر الهزّات و تقلّ العلماء و تكثر الامراء و تقلّ الامناء
.