إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٧ - باب سيزدهم در مبادرت به عمل
مشاهده مىكنند كه قيامت وعدههاى خود را عليه ايشان ثابت نموده.
پس با بيانات و مواعظ خود پرده را از پيش اهل دنيا برداشته به طورى كه گويا آنها مىبينند آنچه را كه مردم نمىبينند و مىشنوند آنچه را آنها نمىشنوند. و اگر آنها را با عقل خود در مقامهاى پسنديده و مجلسهاى شايسته آنها تصوّر كنى در حالى كه دفترهاى محاسبه اعمالشان را باز كرده و خود را براى حساب خود فارغ و آماده كردهاند بر هر امر كوچك و بزرگ كه مأمور انجام آن بودهاند و در آن تقصير نمودهاند يا آنچه نهى از آن شدهاند و آن را مرتكب شده و افراط نمودهاند، و گناهان سنگين خود را بر پشتشان بار كرده و از برداشتن آن ضعيف و ناتوان گرديدهاند، و گريه را در گلوى خود نگاه مىدارند و ناله و فرياد آنها به درگاه خدا بلند است و اظهار ندامت و اقرار به تقصير و گناهان خود مىنمايند. هر آينه نشانههاى هدايت را در آنها مىبينى و آنها به منزله چراغها در تاريكى هستند. ملائكه اطراف آنها را گرفتهاند و موجبات اطمينان بر آنها نازل گشته و درهاى آسمان براى آنها باز شده و جاهاى ارجمند بر ايشان مهيّا گرديده در جايى كه خدا بر آنها مطّلع است و از كوشش آنها راضى است و روش آنها را مىستايد در حالى كه به مناجات با خدا نسيم عفو و بخشش را استشمام مىكنند. ايشان گروگان به فضل و كرم خدا و اسيران تواضع و فروتنى در مقابل عظمت و بزرگوارى او هستند. بسيارى اندوه دلها و بسيارى گريه چشمهايشان را مجروح ساخته است. و براى هر درى كه راه رغبت و توجّه به خداست ايشان را دست كوبندهاى