است- در باره از زمان بعد از پاره ديگر و در روزگارهايى كه آثار شرايع در آنها گم گشته بندگانى است كه در انديشه‌هايشان با آنها راز مى‌گويد و در حقيقت عقلهايشان با آنها سخن مى‌فرمايد.

پس با نور بيدارى چشمها و گوشها و دلها استصباح مى‌كنند و زندگى خود را روشن مى‌نمايند. و روزهاى خدا را به ياد مردم مى‌آورند و آنها را از عظمت حق تعالى مى‌ترسانند. آنها به منزله راهنمايان در بيابانها هستند كه هر كس راه را درست و صحيح مى‌پيمايد راه او را مى‌ستايند و او را بشارت به نجات مى‌دهند، چون پايان راه راست نجات است. و هر كس طريق اعوجاج پيش گيرد و به چپ يا راست برود راه او را مذمّت مى‌كنند و او را از هلاكت بر حذر مى‌دارند. و آنها با اين اوصاف چراغهاى اين تاريكيها هستند و راهنماى در اين شبهه‌ها. و به تحقيق براى ذكر خدا اهلى هست كه آن را به عوض دنيا اختيار كرده‌اند و تجارت و معاملات آنها را از آن باز نمى‌دارد و ايّام زندگانى خود را با آن به پايان مى‌رسانند. و براى بازداشتن ديگران از كارهايى كه خدا حرام فرموده و فرياد مى‌زنند و گفتارى كه سبب جلوگيرى از آن كارهاست در گوشهاى بى‌خبران وارد مى‌كنند. و به امور عادلانه امر مى‌كنند و خود نيز به آن عمل مى‌كنند. و از منكرات و زشتيها ديگران را باز مى‌دارند و خود نيز باز مى‌ايستند. و به واسطه يقين خود گويا دوران دنيا را طى كرده و به آخر رسيده‌اند و آنچه در پى دنيا است با نور ايمان ديده‌اند. و گويا عالم برزخ و طول مدّت آن را مطلع شده‌اند و آشكارا زندگى پنهان اهل برزخ را