إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦٠ - باب هفتم در كوتاه كردن آرزوها
|
قد اسائت كل الاسائة فاللّهمّ |
صفحا عنا و عفوا عفوا |
|
ابو العتاهيّه داخل شد بر ابو نواس در مرضى كه در آن مرد پس گفت چگونه خود را مىيابى؟ ابو نواس در جواب شعرى گفت: كه ذكر شد و ترجمهاش اين است: چه بسا در حال بىنيازى به پستى و بلندى رسيدم. و مىبينم اعضاى من يكى پس از ديگرى مىميرد. همه كوشش من در اطاعت از نفس طى شد و در حال خستگى و سستى به ياد عبادت خدا افتادم. هيچ ساعتى از عمر من نمىرود مگر اين كه با تلخىهاى خود جزوى از من را ناقص مىكند. به تحقيق بد كردم به نهايت بدى خدايا از من درگذر و ما را مشمول عفو خود بفرما.
و قال الآخر:
|
يمدّ المنى للمرء آمال نفسه |
و سهم الرّدى من لحظ عينيه قد نزع |
|
|
لمن يجمع المال البخيل و قد أرى |
مصارع من قد كان بالامس قد جمع |
|
آرزوها شخص را به دنبال خواهشهاى دل مىكشاند. و حال آن كه تير پستى از مقابل چشم او گذر مىكند. براى چه كس بخيل مال جمع مىكند و حال آن كه قبرهاى كسانى را مىبيند كه ديروز با او بودند و جمع كردند و گذاشتند و رفتند.