إرشاد القلوب ت طباطبایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٣ - باب پنجم در ترسانيدن بندگان به وسيله كتاب خدا
كه در اين بلاد و ديار غربت به سر مىبريد. هر آينه گوارا باد شما را دورى از فتنههايى كه مردم صبح كردهاند در آن فتنهها مانند پارههاى شب تاريك يكى پس از ديگرى ظاهر مىگردد. پس استغفار فرمود و طول داد استغفار را براى آنها. پس به مسجد بازگشت فرمود و بالاى منبر تشريف برد و مردم در اطراف او جمع شدند. و حمد و ثناى خدا را گفت پس فرمود: ايها النّاس به درستى كه رفتن من از ميان شما نزديك شده، براى اين كه جبرئيل در هر سال يك مرتبه قرآن را بر من عرضه مىداشت امّا در اين سال دو مرتبه عرضه داشته. و اين نيست مگر براى نزديك شدن اجل من.
پس هر كس از من طلبى دارد به ياد بياورد تا به او بپردازم. و هر كس را وعده دادهام بگويد تا به او عطا كنم. اى مردم كسى آرزوى بيجا نداشته باشد و ادّعاى بىمورد نكند. قسم به خدا كه سبب نجات نيست مگر دو چيز عمل و رحمت خداى متعال. و اگر من معصيت كنم سرنگون خواهم شد. (شايد مراد عذاب جهنم باشد نعوذ باللَّه) پس چشم مبارك خود را به طرف آسمان انداخت و گفت: خدايا من رساندم به مردم آنچه بايد برسانم.
و قال ٦: ايّاكم و محقّرات الذّنوب فانّ لها من اللَّه طالبا و انّها لتجمع على المرء حتى تهلكه.
پيغمبر ٦ فرمود: بپرهيزيد و دورى كنيد از گناهان كوچك كه آنها مورد مؤاخذه قرار مىگيرد و در نامه عمل هر كس جمع مىشود تا اين كه او را به هلاكت اندازد.
و قال ٧: لو تعلمون ما اعلم لضحكتم قليلا و لبكيتم كثيرا على