كسى كه داراى سلامتى است به همين زودى‌ها غير سالم است، يعنى سلامتى را از دست مى‌دهد و گر چه پاسبانان و حافظان زياد داشته باشد. و هر كس دروازه محكم و دربان داشته باشد به همين زودى‌ها دربان او خواهد رفت و دروازه بى‌صاحب و بى‌دربان خواهد ماند. و صبح مى‌كند در لحد و در زير زمين در تنگنا قرار مى‌گيرد و لشكريان و حشم او از او جدا مى‌شوند. و براى تفرقه خدم و حشم و لشكر او پيش از مرگ چيز ديگر لازم نيست، به مجرّد مردن آنها متفرّق مى‌شوند. و صبح كرد در حالى كه دشمنانش خوشحال مى‌باشند و دوستان دست از او برداشته‌اند، بر تو باد كه نفس خود را مراقبت كنى و كوشش كنى كه او را سعادتمند كنى.

و هر كسى گرو آن چيزى است كه كسب كرده.

قال و كان بعضهم اذا نظر في المرآة الى جماله انشد شعرا:

يا حسان الوجوه سوف تموتون‌		و تبلى الوجوه تحت التّراب‌
يا ذوى الاوجه الحسان المصونات‌		و اجسامها الغضاض الرّطاب‌
اكثروا من نعيمها و اقلّوا		سوف تهدونها لعقر التّراب‌
قد نعتك الايّام نعيا صحيحا		بفراق الاقران و الاصحاب‌

بعضى از زهّاد وقتى در آينه به صورت خود نگاه مى‌كرد اين اشعار را مى‌گفت كه مضمون آن اين است: اى خوب صورتان به زودى خواهيد مرد و اين صورتها زير خاك پوسيده خواهد شد. اى صاحبان صورتهاى خوب كه در حفظ آن مى‌كوشيد و جسمها و بدنهاى لطيف و نيكو چه بسيار به اين بدنها و صورتها برسيد و چه كم عاقبت زير خاك پوسيده مى‌شود. به تحقيق روزگار تو را به‌