گرديد و تمام حركات و سكناتش دل‌بخواه حضرت حق گشت و به هيچ‌وجه خواسته و اراده او مخالف خواسته و اراده الهى نشد، در اين‌صورت به «مقام رضا» دست يافته است و چنين شخصى هميشه در بهشت خواهد بود و هرچه كه بخواهد در بهشت براى او مهيّاست و از اين‌رو، دربان بهشت «رضوان» نام دارد!]

و في حديث المعراج ان اللّه قال: فمن عمل برضائي الزمته‌[١]

ثلاث خصال اعرّفه شكرا لا يخالطه جهل و ذكرا لا يخالطه النّسيان و محبّة لا يؤثر على محبّتي محبّة المخلوقين.[٢]

ثمّ ان عرف أنّ قدرته منتفية في قدرة اللّه و لم ير قدرة لغير اللّه لا لنفسه و لا لغيره فهو مقام التوكّل‌ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ.[٣]

[و در حديث معراج است كه خداوند متعال فرمود: هركس به رضا و خشنودى من عمل كند سه خصلت را ملازم او مى‌سازم: شكر و سپاسى كه به هيچ جهلى آميخته نباشد و ذكرى به او مى‌آموزم كه هيچ فراموشى‌اى به آن راه نداشته باشد

و محبّتى به او ارزانى مى‌دارم كه محبّت هيچ‌يك از آفريدگان را بر محبّت من ترجيح ندهد. پس از دستيابى به مقام رضا؛ اگر معرفت پيدا كرد به اينكه قدرتش فانى در قدرت الهى است و هيچ قدرتى براى غير خدا نديد، نه براى خود و نه براى ديگران، پس اين «مقام توكّل» است؛ «و هركس‌

[١] - الزمه( نسخه بدل).

[٢] -« ارشاد القلوب» ١/ ٣٨٠.

[٣] - سوره طلاق( ٦٥)، آيه ٣.