جهانيان را فداى يك حرف از حروف كلمات اين دعوتنامه كند و اين فداكارى را چيز باارزشى به‌شمار نياورد بلكه سرافكنده و شرمنده باشد كه نتوانسته حق شكر و سپاس اين دعوت را آن‌طور كه بايد و شايد به جاى آورد! و چگونه اين‌چنين نباشد درحالى‌كه همه اينها در كنار اين تشريف بزرگ، محدود و ناچيز است.

و درعين‌حال، اين جان نيز يكى از نعمت‌ها و منّت‌هاى اوست بر تو و همان‌طوركه اگر جانت را فدا كنى، باز همين فداكارى نيز از نعمت‌هاى اوست؛ پس منزّه است اين پروردگار بزرگوار كه عقل‌ها در كرامت و بزرگوارى و معامله و رفتارى كه با بندگانش دارد، حيران‌اند؛ زيرا خداوند متعال- جلّت آلائه- با اين‌كه با چنين تشريفات و لطف‌هايى كه بر اين بنده مسكين، منّت گذاشته ولى باز به همين منّت قانع نشده و اكتفا نكرده بلكه وعده فرموده كه اين كرامت‌ها را خداوند خودش بپذيرد و پاداش‌ها و خلعت‌ها و عطاهايى عنايت نمايد كه زبان گويندگان توانا نيز از توصيف آنها ناتوان و فهم دانشمند از درك و معرفت آنها، كوتاه است، بلكه به دل هيچ بشرى خطور نكرده است.

و خداوند- عزّ و جلّ- مى‌فرمايد: «و پاسى از شب را (از خواب برخيز، و) قرآن (و نماز) بخوان. اين يك وظيفه اضافى براى توست؛ اميد است پروردگارت تو را به مقامى درخور ستايش برانگيزد.»[١]

ما چه مى‌دانيم كه حقيقت «مقام محمود» چيست؟ و چگونه مى‌شود آن مقام درخور ستايش را تصوّر كرد؟!

پس اى برادر من، در آنچه براى تو گفتم خوب تدبّر كن كه انسان‌

[١] - سوره اسراء( ١٧)، آيه ٧٩.